Enoch Ferngren و William Kopitke ابتدا فرآیند قالب گیری ضربه را تایید کردند. اصل این فرآیند ناشی از دمیدن ظروف است. در سال 1938 Ferngren و Kopitke یک دستگاه قالب گیری ضربه ای ساختند و آن را به امپراتوری هارتفورد فروختند. این آغاز روند فرآیند قالبگیری تجاری است. در دهه 1840 تنوع و کمیت محصولات پلاستیکی بسیار محدود بود، بنابراین فرآیند قالب گیری ضربه تا خیلی دیر توسعه نیافت. با افزایش انواع محصولات و افزایش بهره وری، محصولات پلاستیکی بیشتر و بیشتر از طریق فرایند قالب گیری ضربه تولید می شود. در صنعت نوشابه در ایالات متحده، تعداد ظروف پلاستیکی از صفر در سال 1977 به 10 میلیارد در سال 1999 افزایش یافته است.
در طول جنگ جهانی دوم، فرآیند قالب گیری ضربه شروع به تولید ویال های پلی اتیلن با ضخامت کم کرد. در اواخر دهه 1950، با تولد پلی اتیلن با چگالی بالا و توسعه دستگاه های قالب گیری ضربه، تکنولوژی قالب گیری ضربه به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت. مخازن توخالی می توانند تا چند هزار لیتر حجم داشته باشند و بعضی از آنها کامپیوتر کنترل شده اند. پلاستیک مناسب برای قالب گیری ضربه شامل پلی اتیلن، پلی وینیل کلراید، پلی پروپیلن، پلی استر و غیره می باشد و ظروف توخالی به طور گسترده ای به عنوان ظروف بسته بندی صنعتی استفاده می شود.
با توجه به روش پریون ساخت، قالب گیری ضربه را می توان به ریخته گری اکستروژن و ریخته گری ضربه تزریق تقسیم کرد، و به تازگی توسعه یافته، قالب گیری ضربه چند لایه و قالب گیری ضربه کششی است.
در فرایند اکستروژن، پلاستیکی پلاستیکی در ابتدا به یک قالب پیچ خورده در قالب قالب گیری تزریق اکستروژن تزریق می شود و سپس از قالب و گاز فشرده برای قالب گیری محصول استفاده می شود.